[ جان ِ آرزوئی! ]                                                       

اگر وجودِ تو زيبا،  به من عيان ميشد؛                                 

كلام ِ جان و، دلـم!  در نِـگه  بيان ميشد!...                            

اگر كه فرصـتی  به كف آيد، كه رازِ دل گويم؛                        

زِ سَر بپای ِ وجودم هـمه دهان ميشد!...                                

بگويـَمَت به فضای ِ تنورِ خواهش و، صبر!_                         

  چه شعله ها،  ِز دل ِ ملتهِب! بجان ميشد!...                              

بخارِ برکه ی ِ اَشكم!، كه شد زِ تابـش ِ دَهر! _                       

اگر شود كه ببارد؛  جوی ِ جان!  رَوان ميشد!...                      

تو نيمه ی ِ تنها نه جان ِ مَنی،  بلكه جان ِ بشر !_                     

چه خوش كه فهم ِ كلامَم به هر زبان ميشد!...                         

به جمع ِ  َخلق  بشارت دهم ، اگر باشی؛                               

زِ خوی ِ نيكِ تو، هَستی؛  بَدَش نهان ميشد!...                          

و اِدِّعای ِ جهانی زِ جان!، كه در َرهِ صلح!؛                           

نتيجه اش به جهان، آنكه !؛  يك زبان ميشد !.                         

هاشم شريفی  << بودش >>  دانمارک                       

                           16,04,1994  Helsingør 

   در  گاهنامه ی ِ واژه!  بسالِ 1995 دركپنهاگ با نام مستعار "بودش" به چاپ رسيد!.    

                                                                              www.boodesh.com