[ سرايش ِ عاشق ِ ساده دل،  يك روزِ  َابری را ! ]                                          

بر حوضچه ی ِ  باغ ِ كتابخانه ی ِ   شهری كه  َمـنـَم  دَ ر ،                                         

قوی است  دوسه تــّا و؛    بَسی مرغابی!...                                                          

ابراست ولی _ اکنون! _  زانروی!،   رُخ ِ حوضچه؛    سرد است و، سياهَست!            ...

او نيست!،  كه آسان  ِبشـَوَد هستی و، بودن!؛   _  بايد بشكيبم!  _                                 

هر چَند،  كه دِل؛   شعله وَر از خواهش و، از بی تابی!                                       

ای ُمـرغـَک ِ  ذهن ِ  من ِ  دل خام!،   حقــّا،  كه درين دام!؛   صبراست دَوایَم! _               

تا آنكه  ِدگرروز بيايد ،   خورشيد بر آيد ،   بر شهر بتابد ؛                                        

 دِل شرم کـُنـَد زانکه دوباره   ِز َسرِ  یأس بخوابد _                                                   

آبیّ ِ رُخ ِ گنبدِ نيلی ،   رُخساره ی ِ اين حوضچه را خوش بنمايانـَد! _                            

آبیّ و،  کـَمی   ِمیل ِ به فيلی ؛                                                                          

  تا آنكه،  ِدگر بيش نباشد! رُخ ِ آن؛   بی رَمَق و،  مُردابی _                                         

تا،  بر دل و، جانها!  بتواند كه بشارت بدهد؛   صلح و،  َصفای ِ آبی!                       

باشد، که در آنگاه!؛   يار از  َسرِ ذوق آيد و،   ََبر شورِ دِل افزايد و،   زيبا بخِرامَد! _          

    بَرمَن نـِگــَـهـَش  ُافتد و،  از شـَرم،  چشـَش  ُخفتد و؛  بَرهَم نگريم و، پَس از اِبرازِ خوش آمد؛ _  

  با شـُوق!،  دَهَد بوسه مرا؛  از لـَبِ سرخ و،  دو لـُپِ سُرخابی!.                                    

    هاشم شريفی  << بودش >>  دانمارک                                               

                                              09,12,1993  Helsingør                                            

www.boodesh.com